Titre
Die Anmeldepflicht Jüdischer oder Jüdisch beeinflusster Unternehmen in den Niederlanden / Kommentar zur Verordnung des Reichskommissars für die besetzten Niederländischen Gebiete über die Anmeldung von Unternehmen vom 22-10-1940
Auteur
Dr. Wander, Gerhard
Langue
néerlandais
Éditeur
De Amsterdamsche Keurkamer, Amsterdam
Prix
€ 750,00
Détails
1940, paperback, 128pp. LEES SVP OOK DE INFO IN DEZE AANBIEDING
Plus d'informations
Mega zeldzaam! Eigenlijk een uitgave dat in een museum thuishoort, gezien het historische karakter (en de achtergrond van de auteur) van deze uitgave uit de oorlog. Zie de foto's oa voor de staat. (de kleur van het omslag is in het echt grijzer, dus mooier! door lichtinval tijdens fotograferen roze-achtiger uitgevallen op de foto's) in het boekje enkele aantekeningen in potlood. op schutblad een oud stempel van advocaat en procureur uit Amsterdam!
Foute NSB uitgeverij!!
Dr. Gerhard Wander was een Rijksduitser, reservekapitein bij de luftwaffe, maar tijdens de oorlog hielp hij in Nederland minimaal 30 Joodse mensen het leven (Lees hieronder, en zie ook op internet):
Gerhard Wander ( Escherningken ( Oost-Pruisen ) , 16 juli 1903 ; Amsterdam , 22 januari 1945 ) was een Duits advocaat en lid van de Wehrmachtluchtmacht . Hij werd in 1975 postuum onderscheiden als Rechtvaardige onder de Volkeren (Yad Vashem , israelische staat).
Leven
Na het behalen van zijn middelbareschooldiploma studeerde Gerhard Wander rechten in Koningsbergen en sloot zich in het zomersemester van 1922 aan bij de gymnastiekvereniging Cimbria in Koningsbergen. [ 1 ] In 1929 slaagde hij voor het tweede staatsexamen aan de Albertus Universiteit. [ 2 ] Daar oefende hij het beroep van advocaat uit en promoveerde in 1929 tot doctor in de rechten op een proefschrift over de werking en rechtvaardiging van de te goeder trouw verworven eigendom van roerende goederen door een persoon die daar geen recht op heeft .
Wander sloot zich in 1931 aan bij de nazipartij . [ 3 ] Bij het uitbreken van de oorlog werd hij opgeroepen voor de Wehrmacht en niet naar het front gestuurd, vermoedelijk vanwege zijn leeftijd. Toen Nederland in mei 1940 werd binnengevallen, was hij kapitein in de bagagetrein van het Luftgau-Nachrichtenregiment 19/1.
Met de instelling van de Rijkscommissaris voor de bezette Nederlandse gebieden werd hij door de Wehrmacht bij dit ambt gedetacheerd. In hetzelfde jaar publiceerde hij een commentaar op de regeling van de Rijkscommissaris voor de bezette Nederlandse gebieden inzake de registratie van bedrijven, getiteld " Registratieplicht voor Joodse of door Joden beïnvloede bedrijven in Nederland" . Hij werkte bij het Commissariaat-Generaal voor Financiën en Economie. [ 4 ]
Nederland In 1942 verzocht Hans Georg Calmeyer hem om te werken voor het beslissingsorgaan (afdeling Interne Administratie) in Den Haag . [ 5 ] Tot zijn verantwoordelijkheden behoorden "alle gevallen waarin buitenechtelijke voortplanting wordt beweerd in plaats van de wettelijke vader, en alle gevallen waarin genetisch bewijs genealogische documenten tegenspreekt, inclusief de beslissing of genetische tests moeten worden toegestaan." [ 6 ] [ 7 ] In deze hoedanigheid voorzag Wander Joodse mensen van de juiste papieren voor arisering . Voor dit doel vervalste hij ook geboorteaktes en andere documenten. [ 8 ] Hij gaf de Kieler antropoloog Hans Weinert opdracht om deskundige adviezen te verstrekken . Weinert stelde gunstige rapporten op voor de arisering van Joodse mensen tegen exorbitante vergoedingen. Wander behandelde ook de aanvraag van Camilla Spira . Hij informeerde de actrice dat zij bewijs moest leveren van een ander vaderschap, samen met instructies over hoe dit bewijs voldoende kon worden onderbouwd. Uiteindelijk kon Spira aan deportatie ontsnappen . Wander bleef van oktober 1942 tot april 1943 in het beslissingskantoor. [ 3 ] [ 9 ] Voordat Wanders vertrek plaatsvond, waren er geschillen met Calmeyer. Wander wordt geprezen voor het feit dat hij Calmeyer ertoe aanzette zich meer in te zetten voor het redden van meer Joden; Calmeyer beweerde van zijn kant dat Wander was omgekocht. Uiteindelijk, begin 1943, beschuldigde Calmeyer Wander ervan zijn officiële instructies te hebben overtreden door willekeurige uitstelcertificaten uit te geven, die prompt door de SS werden onderzocht. Hij werd uit zijn dienst bij het Rijkscommissariaat ontheven. [ 10 ]
Van reservekapitein werd Wander gedegradeerd tot korporaal en naar het oostfront bij Stalingrad gestuurd als lid van de Luftwaffe . Tijdens een verlof van het front in 1944 deserteerde hij, reisde door Duitsland en sloot zich, toen hij Amsterdam bereikte, aan bij een Nederlandse verzetsgroep. [ 7 ] Opererend onder de codenaam Jonas , werd hij gezocht door de Sicherheitsdienst en begin 1945 in Weesperzijde opgespoord. In januari 1945, na een poging contact te hebben opgenomen met de geallieerden , werd hij "tijdens een ontsnappingspoging" door de Duitse politie neergeschoten.
Gerhard Wander wordt gezien als een vastberaden anti-nazi, ondanks zijn juridisch commentaar uit 1940. Hij had contacten met de Nederlandse ondergrondse en, zoals Calmeyer vermoedde, ook met het Rode Orkest . [ 9 ] Volgens een andere Nederlandse verzetsstrijder was het de bedoeling dat Wander minister van Justitie zou worden als de moordaanslag op Hitler succesvol zou zijn geweest.
Familie
Gerhard Wander was getrouwd met Hildegard, geboren Korzen, en had een dochter (* 1937).
Eerbetoon
In 1962 werden de stoffelijke resten van Wander herbegraven op de Nederlandse begraafplaats Loenen . [ 11 ] Hij is een van de weinige Duitsers die daar begraven ligt.
Op basis van documenten in de archieven van Yad Vashem wordt Gerhard Wander gecrediteerd voor het redden van minstens dertig Joodse levens. Daarom werd hij in 1975 geëerd als Rechtvaardige onder de Volkeren. [ 11 ] [ 12 ]
Een Duitser begraven op het ereveld Loenen
In 1977 is dr. Wander postuum de Yad Vashem, de hoogste onderscheiding van de staat Israël, toegekend. Deze onderscheiding en de daarbij behorende oorkonde zijn tijdens een bijeenkomst op de Israëlische ambassade in Den Haag aan zijn dochter, Christa, uitgereikt. Miep van Cleeff-Fernandes kan niet sterk genoeg benadrukken dat dr. Wander het hoog houden van zijn idealen met zijn leven heeft betaald. Tot over de grenzen heen heeft hij zich ingezet om als bewust Duitser en bewust anti-nazi, mensen te helpen die door de nazi-ideologie werden vervolgd. Hij was een gedreven man, met een grote innerlijke drang. Dit is haar gebleken tijdens een onderhoud dat zij met hem had in 1943 in Amsterdam.
De Rijksduitser dr. Gerhard Wander vestigde zich op 19 februari 1941 in Amsterdam als zogenaamde ariseringsadvocaat. Zijn echtgenote en hun dochter bleven achter in Duitsland. Het werkwoord ariseren is afgeleid van het bijvoeglijke naamwoord arisch, en kreeg in Nederland de betekenis 'niet-joods maken.' Eind 1940 moesten de joodse landgenoten een vragenformulier invullen waarop men kon aangeven arisch dan wel joods te zijn. Dit formulier staat bekend als de Ariërverklaring. Joods was men indien twee of meer grootouders joods waren en indien men lid was van een joods kerkgenootschap. Aan de hand van deze registratie kon de bezetter verstrekkende maatregelen tegen joden nemen. Vanwege deze discriminerende maatregelen vroegen vele joden zich af of zij die verklaring destijds wel juist hadden ingevuld. De dreigende deportatie naar kampen in het Oosten maakte het waard dit nader te onderzoeken. Velen dienden daarom bij het Generalkommissariat für Verwaltung und Justiz in Nederland een rekest in waaruit moest blijken dat zij niet of niet helemaal als jood konden worden aangemerkt. De beoordeling van deze rekesten kwam bij het Ministerialreferat terecht. Speciaal hiervoor was dr. H.G. Calmeyer aangesteld, een advocaat uit Osnabrück, die tijdens de oorlog als militair in Nederland was gelegerd.
Aanvankelijk hield dr. Wander zich op het adres Leidsegracht 114 zelfstandig bezig met het geven van adviezen in ariseringsaangelegenheden. Later kwam hij als assistent van Calmeyer in een pand aan de Waldeck Pyrmontlaan in Amsterdam terecht. In deze functies verrichtte dr. Wander voor vele joodse Nederlanders belangrijk werk. De ingediende rekesten behelsden verzoeken van joden, waarvan de stamboom niet of niet duidelijk geregistreerd was, om als Ariër aangemerkt te worden. Via het bureau van Calmeyer werd uitgezocht of de verzoekers terecht een verzoek hadden ingediend en dus niet verplicht waren een davidsster te dragen of naar kamp Westerbork gestuurd konden worden. Op het bureau van Calmeyer wist dr. Wander langs slinkse wegen gunstige beslissingen te verkrijgen voor vele joden en hen op die manier voor deportatie te behoeden. Als secretaresse werkte bij hem Jacoba Hanneman, met wie hij een tijdlang een intieme relatie onderhield. Uit deze relatie is op 20 januari 1943 een zoon Gerhard Jacobus Hanneman geboren. Na de oorlog zijn mevrouw Hanneman en haar zoon geëmigreerd naar Amerika.
Op den duur kregen de Duitse instanties argwaan. Toen hij niet langer het vertrouwen van zijn superieuren genoot, kreeg hij last met de Beauftragte des Reichskommissars für die Stadt Amsterdam. Dat leidde weer tot ontbieding bij de Befehlshaber der Sicherheitspolizei und des Sicherheitsdienst aldaar, Willi Lages. Deze bestempelde hem als 'Judenfreund'. Omdat Wander een gevaar voor de bezettingsautoriteiten was geworden en mede door toedoen van Lages kreeg hij een oproep voor militaire dienst in zijn geboorteland. Officieel werd zijn bureau opgeheven, maar illegaal bleef het functioneren. Diverse malen keerde Wander in het geheim maar wel in uniform terug naar ons land en kreeg contacten met verschillende belangrijke figuren uit de Nederlandse illegaliteit. Omdat hij zich niet op het bureau kon vertonen, zette mevrouw Hanneman zijn werk voort. Tijdens een verlof begin september 1944 deserteerde Wander uit het Duitse leger. Hij dook onder bij mevrouw Hanneman aan de Zuider Amstelllaan in Amsterdam en bleef ondergronds werk doen. Hij werkte onder andere samen met de latere minister-president dr. Willem Drees en de latere minister van Buitenlandse Zaken mr. Dirk Upko Stikker.
Op 14 december 1944 deed de Sicherheitspolizei (Sipo) een inval in de woning van zijn vriendin. Wander zag echter kans te ontsnappen, dook onder bij zijn 'schoonvader' en nog weer later bij de familie Groothuis. Op 22 januari 1945 kwam het einde. Die dag bezocht mevrouw Hanneman dr. Wander op zijn onderduikadres. Korte tijd nadat ze de woning had betreden, werd een inval gedaan. De gehele buurt rondom het huis was hermetisch afgezet. Wander probeerde te ontkomen, maar werd meteen neergeschoten en dodelijk getroffen.
Bij toeval kwam Miep van Cleeff, wier familie door toedoen van dr. Wander de oorlog heeft overleefd, erachter dat hij op Loenen begraven ligt. Op 4 mei 1996 zag zij een tv-opname van de 4 mei herdenking op het ereveld in Loenen. De toenmalige minister van defensie, Joris Voorhoeve, wees er in zijn toespraak op dat hier ruim 3500 Nederlanders begraven liggen, die voor onze vrijheid gevallen zijn. Hierop werd ingezoomd op het graf van dr. Wander. Als gevolg van de oorlog was de tendens: Alle Duitsers zijn rotmoffen. Volgens Miep van Cleeff zijn het juist mensen als dr. Wander die ons erop hebben gewezen dat deze generalisering absoluut onjuist is.
Wander werd aanvankelijk in Amsterdam begraven. Na de oorlog is zijn stoffelijk overschot overgebracht naar de Duitse begraafplaats in Ysselsteyn. Tijdens een bezoek aan Nederland merkte mevrouw Hanneman op dat hij daar ten onrechte begraven lag. Op grond van zijn verdiensten voor de Nederlandse zaak achtte het bestuur van de Oorlogsgravenstichting het in 1962 juist dat Wander op het ereveld in Loenen werd bijgezet. Daar rust hij in vak C grafnummer 167.
Foute NSB uitgeverij!!
Dr. Gerhard Wander was een Rijksduitser, reservekapitein bij de luftwaffe, maar tijdens de oorlog hielp hij in Nederland minimaal 30 Joodse mensen het leven (Lees hieronder, en zie ook op internet):
Gerhard Wander ( Escherningken ( Oost-Pruisen ) , 16 juli 1903 ; Amsterdam , 22 januari 1945 ) was een Duits advocaat en lid van de Wehrmachtluchtmacht . Hij werd in 1975 postuum onderscheiden als Rechtvaardige onder de Volkeren (Yad Vashem , israelische staat).
Leven
Na het behalen van zijn middelbareschooldiploma studeerde Gerhard Wander rechten in Koningsbergen en sloot zich in het zomersemester van 1922 aan bij de gymnastiekvereniging Cimbria in Koningsbergen. [ 1 ] In 1929 slaagde hij voor het tweede staatsexamen aan de Albertus Universiteit. [ 2 ] Daar oefende hij het beroep van advocaat uit en promoveerde in 1929 tot doctor in de rechten op een proefschrift over de werking en rechtvaardiging van de te goeder trouw verworven eigendom van roerende goederen door een persoon die daar geen recht op heeft .
Wander sloot zich in 1931 aan bij de nazipartij . [ 3 ] Bij het uitbreken van de oorlog werd hij opgeroepen voor de Wehrmacht en niet naar het front gestuurd, vermoedelijk vanwege zijn leeftijd. Toen Nederland in mei 1940 werd binnengevallen, was hij kapitein in de bagagetrein van het Luftgau-Nachrichtenregiment 19/1.
Met de instelling van de Rijkscommissaris voor de bezette Nederlandse gebieden werd hij door de Wehrmacht bij dit ambt gedetacheerd. In hetzelfde jaar publiceerde hij een commentaar op de regeling van de Rijkscommissaris voor de bezette Nederlandse gebieden inzake de registratie van bedrijven, getiteld " Registratieplicht voor Joodse of door Joden beïnvloede bedrijven in Nederland" . Hij werkte bij het Commissariaat-Generaal voor Financiën en Economie. [ 4 ]
Nederland In 1942 verzocht Hans Georg Calmeyer hem om te werken voor het beslissingsorgaan (afdeling Interne Administratie) in Den Haag . [ 5 ] Tot zijn verantwoordelijkheden behoorden "alle gevallen waarin buitenechtelijke voortplanting wordt beweerd in plaats van de wettelijke vader, en alle gevallen waarin genetisch bewijs genealogische documenten tegenspreekt, inclusief de beslissing of genetische tests moeten worden toegestaan." [ 6 ] [ 7 ] In deze hoedanigheid voorzag Wander Joodse mensen van de juiste papieren voor arisering . Voor dit doel vervalste hij ook geboorteaktes en andere documenten. [ 8 ] Hij gaf de Kieler antropoloog Hans Weinert opdracht om deskundige adviezen te verstrekken . Weinert stelde gunstige rapporten op voor de arisering van Joodse mensen tegen exorbitante vergoedingen. Wander behandelde ook de aanvraag van Camilla Spira . Hij informeerde de actrice dat zij bewijs moest leveren van een ander vaderschap, samen met instructies over hoe dit bewijs voldoende kon worden onderbouwd. Uiteindelijk kon Spira aan deportatie ontsnappen . Wander bleef van oktober 1942 tot april 1943 in het beslissingskantoor. [ 3 ] [ 9 ] Voordat Wanders vertrek plaatsvond, waren er geschillen met Calmeyer. Wander wordt geprezen voor het feit dat hij Calmeyer ertoe aanzette zich meer in te zetten voor het redden van meer Joden; Calmeyer beweerde van zijn kant dat Wander was omgekocht. Uiteindelijk, begin 1943, beschuldigde Calmeyer Wander ervan zijn officiële instructies te hebben overtreden door willekeurige uitstelcertificaten uit te geven, die prompt door de SS werden onderzocht. Hij werd uit zijn dienst bij het Rijkscommissariaat ontheven. [ 10 ]
Van reservekapitein werd Wander gedegradeerd tot korporaal en naar het oostfront bij Stalingrad gestuurd als lid van de Luftwaffe . Tijdens een verlof van het front in 1944 deserteerde hij, reisde door Duitsland en sloot zich, toen hij Amsterdam bereikte, aan bij een Nederlandse verzetsgroep. [ 7 ] Opererend onder de codenaam Jonas , werd hij gezocht door de Sicherheitsdienst en begin 1945 in Weesperzijde opgespoord. In januari 1945, na een poging contact te hebben opgenomen met de geallieerden , werd hij "tijdens een ontsnappingspoging" door de Duitse politie neergeschoten.
Gerhard Wander wordt gezien als een vastberaden anti-nazi, ondanks zijn juridisch commentaar uit 1940. Hij had contacten met de Nederlandse ondergrondse en, zoals Calmeyer vermoedde, ook met het Rode Orkest . [ 9 ] Volgens een andere Nederlandse verzetsstrijder was het de bedoeling dat Wander minister van Justitie zou worden als de moordaanslag op Hitler succesvol zou zijn geweest.
Familie
Gerhard Wander was getrouwd met Hildegard, geboren Korzen, en had een dochter (* 1937).
Eerbetoon
In 1962 werden de stoffelijke resten van Wander herbegraven op de Nederlandse begraafplaats Loenen . [ 11 ] Hij is een van de weinige Duitsers die daar begraven ligt.
Op basis van documenten in de archieven van Yad Vashem wordt Gerhard Wander gecrediteerd voor het redden van minstens dertig Joodse levens. Daarom werd hij in 1975 geëerd als Rechtvaardige onder de Volkeren. [ 11 ] [ 12 ]
Een Duitser begraven op het ereveld Loenen
In 1977 is dr. Wander postuum de Yad Vashem, de hoogste onderscheiding van de staat Israël, toegekend. Deze onderscheiding en de daarbij behorende oorkonde zijn tijdens een bijeenkomst op de Israëlische ambassade in Den Haag aan zijn dochter, Christa, uitgereikt. Miep van Cleeff-Fernandes kan niet sterk genoeg benadrukken dat dr. Wander het hoog houden van zijn idealen met zijn leven heeft betaald. Tot over de grenzen heen heeft hij zich ingezet om als bewust Duitser en bewust anti-nazi, mensen te helpen die door de nazi-ideologie werden vervolgd. Hij was een gedreven man, met een grote innerlijke drang. Dit is haar gebleken tijdens een onderhoud dat zij met hem had in 1943 in Amsterdam.
De Rijksduitser dr. Gerhard Wander vestigde zich op 19 februari 1941 in Amsterdam als zogenaamde ariseringsadvocaat. Zijn echtgenote en hun dochter bleven achter in Duitsland. Het werkwoord ariseren is afgeleid van het bijvoeglijke naamwoord arisch, en kreeg in Nederland de betekenis 'niet-joods maken.' Eind 1940 moesten de joodse landgenoten een vragenformulier invullen waarop men kon aangeven arisch dan wel joods te zijn. Dit formulier staat bekend als de Ariërverklaring. Joods was men indien twee of meer grootouders joods waren en indien men lid was van een joods kerkgenootschap. Aan de hand van deze registratie kon de bezetter verstrekkende maatregelen tegen joden nemen. Vanwege deze discriminerende maatregelen vroegen vele joden zich af of zij die verklaring destijds wel juist hadden ingevuld. De dreigende deportatie naar kampen in het Oosten maakte het waard dit nader te onderzoeken. Velen dienden daarom bij het Generalkommissariat für Verwaltung und Justiz in Nederland een rekest in waaruit moest blijken dat zij niet of niet helemaal als jood konden worden aangemerkt. De beoordeling van deze rekesten kwam bij het Ministerialreferat terecht. Speciaal hiervoor was dr. H.G. Calmeyer aangesteld, een advocaat uit Osnabrück, die tijdens de oorlog als militair in Nederland was gelegerd.
Aanvankelijk hield dr. Wander zich op het adres Leidsegracht 114 zelfstandig bezig met het geven van adviezen in ariseringsaangelegenheden. Later kwam hij als assistent van Calmeyer in een pand aan de Waldeck Pyrmontlaan in Amsterdam terecht. In deze functies verrichtte dr. Wander voor vele joodse Nederlanders belangrijk werk. De ingediende rekesten behelsden verzoeken van joden, waarvan de stamboom niet of niet duidelijk geregistreerd was, om als Ariër aangemerkt te worden. Via het bureau van Calmeyer werd uitgezocht of de verzoekers terecht een verzoek hadden ingediend en dus niet verplicht waren een davidsster te dragen of naar kamp Westerbork gestuurd konden worden. Op het bureau van Calmeyer wist dr. Wander langs slinkse wegen gunstige beslissingen te verkrijgen voor vele joden en hen op die manier voor deportatie te behoeden. Als secretaresse werkte bij hem Jacoba Hanneman, met wie hij een tijdlang een intieme relatie onderhield. Uit deze relatie is op 20 januari 1943 een zoon Gerhard Jacobus Hanneman geboren. Na de oorlog zijn mevrouw Hanneman en haar zoon geëmigreerd naar Amerika.
Op den duur kregen de Duitse instanties argwaan. Toen hij niet langer het vertrouwen van zijn superieuren genoot, kreeg hij last met de Beauftragte des Reichskommissars für die Stadt Amsterdam. Dat leidde weer tot ontbieding bij de Befehlshaber der Sicherheitspolizei und des Sicherheitsdienst aldaar, Willi Lages. Deze bestempelde hem als 'Judenfreund'. Omdat Wander een gevaar voor de bezettingsautoriteiten was geworden en mede door toedoen van Lages kreeg hij een oproep voor militaire dienst in zijn geboorteland. Officieel werd zijn bureau opgeheven, maar illegaal bleef het functioneren. Diverse malen keerde Wander in het geheim maar wel in uniform terug naar ons land en kreeg contacten met verschillende belangrijke figuren uit de Nederlandse illegaliteit. Omdat hij zich niet op het bureau kon vertonen, zette mevrouw Hanneman zijn werk voort. Tijdens een verlof begin september 1944 deserteerde Wander uit het Duitse leger. Hij dook onder bij mevrouw Hanneman aan de Zuider Amstelllaan in Amsterdam en bleef ondergronds werk doen. Hij werkte onder andere samen met de latere minister-president dr. Willem Drees en de latere minister van Buitenlandse Zaken mr. Dirk Upko Stikker.
Op 14 december 1944 deed de Sicherheitspolizei (Sipo) een inval in de woning van zijn vriendin. Wander zag echter kans te ontsnappen, dook onder bij zijn 'schoonvader' en nog weer later bij de familie Groothuis. Op 22 januari 1945 kwam het einde. Die dag bezocht mevrouw Hanneman dr. Wander op zijn onderduikadres. Korte tijd nadat ze de woning had betreden, werd een inval gedaan. De gehele buurt rondom het huis was hermetisch afgezet. Wander probeerde te ontkomen, maar werd meteen neergeschoten en dodelijk getroffen.
Bij toeval kwam Miep van Cleeff, wier familie door toedoen van dr. Wander de oorlog heeft overleefd, erachter dat hij op Loenen begraven ligt. Op 4 mei 1996 zag zij een tv-opname van de 4 mei herdenking op het ereveld in Loenen. De toenmalige minister van defensie, Joris Voorhoeve, wees er in zijn toespraak op dat hier ruim 3500 Nederlanders begraven liggen, die voor onze vrijheid gevallen zijn. Hierop werd ingezoomd op het graf van dr. Wander. Als gevolg van de oorlog was de tendens: Alle Duitsers zijn rotmoffen. Volgens Miep van Cleeff zijn het juist mensen als dr. Wander die ons erop hebben gewezen dat deze generalisering absoluut onjuist is.
Wander werd aanvankelijk in Amsterdam begraven. Na de oorlog is zijn stoffelijk overschot overgebracht naar de Duitse begraafplaats in Ysselsteyn. Tijdens een bezoek aan Nederland merkte mevrouw Hanneman op dat hij daar ten onrechte begraven lag. Op grond van zijn verdiensten voor de Nederlandse zaak achtte het bestuur van de Oorlogsgravenstichting het in 1962 juist dat Wander op het ereveld in Loenen werd bijgezet. Daar rust hij in vak C grafnummer 167.
Images
Ant. Zwaanshals
Dordrecht 
CHECK SVP OOK UW SPAMBOX!!! MAILS KOMEN DAAR DE LAATSTE TIJD VAKER IN TERECHT. IK REAGEER SOWIESO ALTIJD OP BESTELLINGEN/VRAGEN/MAILS, ook de mails daarna komen wel eens in de spambox!!!!
LET OP! IK VERZEND ALLEEN VIA POSTNL! De bedragen daarvan staan ook bij het aangeboden boek! Verzending na betaling per PostNL. BILLIJKE VERZENDKOSTEN NAAR BELGIË. Een pakket tot liefst TIEN KILO naar Vlaanderen kost bijvoorbeeld slechts €9,-."
Online tweedehands en antiquarische boekwinkel waar u meer dan alleen boeken zult vinden!
In- en verkoop (ook oude ansichtkaarten, foto's, oude plattegronden, oud reclamedrukwerk, militaire documenten (oorkonden medailles, uniform). Kunst, toegepaste kunst Etc, etc.
Moet u een huis vol boeken en vooral oude papierwaren ontruimen, schakel ons dan meteen in! Materiaal dat interessant voor ons is, kopen wij graag in! Bel Kelvin: 06-26192873 of mail naar: info@antiquariaatzwaanshals.nl
- Tous les livres sont en état complet et normal, sauf indication contraire. De petites imperfections comme une page collée ou un nom sur la feuille ne sont pas toujours mentionnés
- Vous gérez directement cette commande avec Ant. Zwaanshals
- Après votre commande vous et Ant. Zwaanshals recevrez une confirmation par e-mail. Dans l'e-mail que vous pouvez trouver, vous pouvez trouver le nom et l'adresse de Ant. Zwaanshals
- L'acheteur paie les frais de livraison, sauf accord contraire
- Ant. Zwaanshals peut demander un prépaiement
- Boekwinkeltjes.nl essaie de rapprocher les acheteurs et les vendeurs. Boekwinkeltjes.nl n'est jamais impliqué dans un accord entre l'acheteur et le vendeur. Si vous avez un différend avec un ou plusieurs utilisateurs, vous devez le réparer vous-même. Vous indemnisez Boekwinkeltjes.nl de toute réclamation.